Muchy - Notoryczni debiutanci

Muchy wchodzą w nowy etap, a więc - jak by nie patrzyć - ponownie debiutują. Nowa wytwórnia. Nowa płyta. Nowa jakość. Wciąż nie brak im młodzieńczej werwy, zażartości i pomysłowości do melodii, więc mają prawo nazywać siebie "notorycznymi debiutantami".

Przed premierą krążka przyznałem, że mam sporo zaufania do Much i Marcina Borsa. Z żadnej ze stron nie zostałem zawiedziony, o czym zaświadczam z ręką na sercu. Jedyne czego brakuje mi na "Notorycznych debiutantach" to podjęte w warstwie muzycznej ryzyko, niespodziewany "skok w bok", na który bardzo czekałem. Po zapowiedziach drugiego albumu, oczekiwałem syntezatorowego brzmienia, marzyłem o totalnym zagubieniu w latach 80. (patrz "'93"). Podoba mi się natomiast, że mimo przebojowości większości piosenek zespół nie zapomniał o zadziornym, nieco "przybrudzonym" brzmieniu.

Poznański zespół niejednokrotnie zdradza oznaki otwartości, ale nazbyt nieśmiało i niepewnie spogląda na zachodnie mody, bojąc się zupełnego zagubienia, porzucenia pierwiastka polskości, z czego zresztą bardzo sprytnie tłumaczy się Michał Wiraszko, śpiewając: "arytmetyka zależności gubi nas, nie będziemy się więc bawić w rozbiór na czynniki pierwsze, skupmy się na efekcie końcowym". Także zostawiam rozbiórkę na czynniki pierwsze, uznając efekt końcowy za udany.



1. Rekwizyty         
2. Notoryczni debiutanci         
3. Przesilenie         
4. W zasięgu ramion         
5. Księgowi i marynarze         
6. Przyzwolitość         
7. Zimne Kraje         
8. 15 minut później         
9. Serdecznie zabronione         
10. '93         
11. Kołobrzeg - Świnoujście     

www.myspace.com/muchy