Sensorry - 38:06

Trudno pisać o artystach wybijających się ponad przeciętną, gdyż zawsze pozostaje obawa, że nie napisało się wszystkiego, co należałoby napisać o artyście oryginalnym, posiadającym jedyną i słuszną wizję rozwoju muzyki. Dlatego najchętniej recenzję debiutanckiego albumu grupy Sensorry rozpocząłbym i zakończył stwierdzeniem, że oto mamy do czynienia z polskim debiutem roku.

Skoro jednak już padło to słowo, postaram się wyjaśnić, dlaczego album decyduje na to szlachetne miano. Zespół Sensorry pochodzi ze Śląska, ale muzycznie przynależą do sceny trójmiejskiej, czy ogólniej mówiąc: całego Pomorza, z racji podobnego myślenia o muzyce, jak Pogodno czy Tymon & Transistors. Sami o sobie mówią, że tworzą "muzykę warstwową", do której "pojęcia >>styl<< czy >>rodzaj<< tracą swoje zastosowanie". Z jednej więc strony naprawdę trudno zaklasyfikować muzykę Sensorrów, ale z drugiej sami artyści narzucają sobie łatkę muzyków ciągle poszukujących. Ich twórczość to wypadkowa kilku gatunków zmieszanych z wielkim rozmysłem w pojemnym blenderze. Tworząc ciekawą mieszankę połamanych rytmów, ambientu, niedbałego wokalu, alternatywnych gitar, pulsującego basu i pokręconych saksofonów (czy jakkolwiek inaczej by nie nazwać tego, co dzieje się na "38:06"). Określić to można chyba tylko w jeden sposób i to w dodatku cytując fragment ich utworu "Diabeł": "diabeł jest w rytmie babe". Ci panowie porządnie namieszali mi w głowie, nie tylko niejednostajnym rytmem, ale również zastanawiającymi tekstami. Czuję się trochę przytłumiony, zupełnie jakby najpierw spadła na mnie spora, kilutonowa hałda węgla, a następnie oblały mnie "fale błękitne". Coś pięknego!

1. Ego  
2. Kupować  
3. 100 tysięcy  
4. Diabeł  
5. Wyjścia  
6. Tabadabap  
7. Nie mów offen  
8. Myśli sterylne  
9. Spotkaj mnie  
10. Walenie

http://www.myspace.com/sensorry