Radio Bagdad - Słodkie koktajle Mołotowa

Ależ się panowie ubezpieczają pierwszym kawałkiem „ Epigon” ze swojej debiutanckiej płyty. Towarzyszy bowiem tej piosence pewien nieuzasadniony majak, że niby zero eksperymentu, nic swojego, bo wszystko już było. Bo jak sami twierdzą, ich granie cechuje „minimum formy, ale za to maksimum ekspresji”, co zwiastuje raczej prawdopodobną kakofonię. W związku z tym i po przesłuchaniu materiału, pozwolę sobie stwierdzić, że to zupełnie niepotrzebne bzdety na modłę sfrustrowanych grajków. A to z tego powodu, że płyta jest dość różnorodna, maksymalnie energetyczna ( i tu zgadzam się z maksymalną ekspresją) i warta całych dni słuchania, bo jeszcze mi się „wymsknie”, że świetna.

RB przypomina muzycznie Franza Ferdinanda. Technicznie łączy te zespoły styl grania zwany indie rockiem, a nie punk rockiem jak niektórym się wydaje (i niech was nie zwiedzie „egzotyczna” fryzura jednego z panów, i że czasem jest szybko, bo dam sobie rękę uciąć, że nie w tym rzecz...he he). Podobieństwo tkwi także po prostu w klasie muzycznej serwowanej słuchaczom kochającym się w paradoksach, gdzie kontestacyjne, z założenia undergroundowe granie podawane jest jak na talerzu w eterze i dobrze się sprzedaje. W tych jednak przypadkach, nie ma to nic wspólnego z komercyjnym szajsem. Każdy kawałek na „Słodkich koktajlach Mołotowa” jest i owszem potencjalnym hiciorem, ale zjadliwym raczej dla wszystkich, ( choć jak wiadomo zawsze znajdą się tacy, których może to przyprawiać o nieżyt żołądka: że jak to? Wszyscy znają?). Kawałki na ogół zaczynają się niepozornie („Epigon”, „ Czas naszych czasów”, „ A ja nie”), aby rozwinąć się w bardzo witalnych, rock’n’rollowych brzmieniach. Właściwie w każdym z utworów jest upchanych wiele melodii, którym umiejętnie skanduje wokal (notabene równie witalny jak muzyka), co czyni tę płytę misterną konstrukcją. Prezentowane teksty są ironicznym komentarzem do polityczno - społecznej kondycji ( i może na tym polega tu ten punk rock?). Zdecydowanie widać brak znajomości techniki pisania tekstów zwanej roboczo: wytnij – wklej. Panowie mają coś do powiedzenia od siebie, w dodatku przy akompaniamencie zagranej (w zaledwie trójkę) żywiołowo muzyki.

1. Epigon
2. Bedziem robić politykę
3. A ja nie!
4. Magister
5. Zaaferowani
6. Idę sam
7. Patrzymy wam na ręce
8. Uratujemy sens (nie tam)
9. Nienawiść w eterze płynie
10. Słodkie koktajle Mołotowa
11. Czas naszych czasów
12. Wszystko

www.radiobagdad.art.pl
www.rockers.pl