Korsarz - Galeria IX Mrocznych Obrazów

Trudno mi znaleźć śmiałość, by jednoznacznie określić twórczość krakowskiego Korsarza i spłycić ją do kilku zdań, które będą nic nie wartą konstrukcją myślową jednostkowego, jakże ograniczonego umysłu. Zapewne zapytacie się skąd ten patetyczny, filozofujący wstęp, w przeważającej części nie przystający do tego, co do tej pory mogliście czytać w moim wykonaniu. Odpowiedź wydaje się prosta, gdy do czynienia mamy z konglomeratem spiętrzonych emocji pokroju 'Galerii IX Mrocznych Obrazów', za które odpowiedzialny jest Krzysztof Biliński - główny animator projektu, poeta, filozof (wszak w pewnym sensie każdy poeta jest filozofem) i wydawca pisma artystyczno-okultystycznego 'V.I.T.R.I.O.L.'. Chciałoby się rzecz - istny człowiek nowoczesnego Renesansu...

I właśnie każdy z portretów 'Galerii IX Mrocznych Obrazów' jest ogarnięty duchem bliżej nieokreślonej humaniory, która w swej materii przeplata wątek romantycznego poszukiwania, młodopolskiego buntu i postmodernistycznej kreacji wewnętrznego ja. Czwarty materiał Krzysztofa spycha bowiem samą fakturę muzyki na plan dalszy. Nie zrozumcie mnie źle, ale Korsarz jest po prostu czymś więcej, niż tylko projektem człowieka, który chciał nagrać 19 utworów i rozesłać je do nieznajomych, którzy skreśliliby na jego temat kilka mniej lub bardziej słodkich słów. 'Galeria IX Mrocznych Obrazów' to dla mnie przede wszystkim słowa, treści ubrane w niebanalną, awangardową - jak na alternatywną stylistykę - formę, podporządkowaną, dążącej do absolutu, kabalistycznej symbolice liczb. Podróż po galerii artysty rozpoczyna się na poddaszu jego pracowni, w Komnacie, nad której portalem widnieje misternie wykuty napis 'Wiara'. W tym miejscu słuchacz odruchowo sięga po dołączoną do wydawnictwa książeczkę, zawierającą nie tyle znakomite teksty (w tym 'Modlitwę' Micińskiego!), ale także filozoficzny, niemalże teologiczny 'Dyskurs' sześciu gości artysty, ubrany w charakterystyczna formę tragedii, opatrzoną stosownymi dla każdej komnaty reprodukcjami obrazów Mistrza - artysty i głównego bohatera dramatu. Wstępem muzycznym do każdej sali jest z kolei swego rodzaju 'portal', zazwyczaj nie sięgający 2 minut utwór instrumentalny, łączący w swej strukturze niepokój dźwięków ambientu i nastrój mediewalnego mistycyzmu. Po przekroczeniu progu każdej komnaty stajemy kolejno przed każdym z dziewięciu muzycznych obrazów Korsarza, które w awangardowy sposób łączą ze sobą mroczny, pachnący minionymi wiekami gotyk, znakomite liryki wyśpiewane przez Krzysztofa Bigaja i - z rzadka - Krzysztofa Bilińskiego, melodyjne, przesterowane gitary, sięgające także po elementy black metalu, niepokojące plamy klawiszy, przesterowane, wzbudzające dreszcze wokale oraz ciepłe barwy czystych gitar i cytaty z Vivaldi'ego i Berlioza. To wszystko składa się na misterną pajęczynę okultyzmu, uwitą przez Korsarza dla siebie samego i tych, którzy zanurzając się w muzyczna otchłań chaosu, potrafią zatracić się w 'Dyskursie' podmiotu tragicznego 'Galerii IX Mrocznych Obrazów'...

Czwarty materiał krakowskiego Korsarza to awangardowa podróż w odmęty mistyki i odkrywania samego siebie. Żałuję jedynie, iż 'Galeria...' nie zawsze odnajduje właściwe proporcje brzmieniowe, co słychać głównie w soundzie przesterowanych gitar i nie zawsze do końca 'wycyzelowanych' bębnów. Ale pomijając wpadki brzmieniowe czy drobne kompozycyjne niedociągnięcia, nie można kategoryzować tej awangardowej płyty w kategoriach dobre-złe. Osobiście nie ośmielę się wciskać Korsarza do szufladki z mdłym tytułem 'poetycki metal'. Bez dwóch zdań, jest to twór niespotykany na naszej scenie, który poruszy kilkoro ludzi do zastanowienia się nad dążeniem do Wiedzy Najwyższej, osiągnięcia swoistego mistrzostwa własnego ja i zapadnięcia się w Ostateczność...

P.S. Do eleganckiego opakowania, kompaktu z gustownym nadrukiem książeczki z tragedią dołączona jest płyta multimedialna. A na niej znajdziecie m.in. zbiór poezji Krzysztofa 'Sympozjon przedśmiertne - Apogeum Nocy', esej 'Z kształtem przeciw chaosowi i z chaosem przeciw kształtowi' i całą masę materiałów, poświęconych Korsarzowi, łącznie z 2 amatorskimi klipami, w pełni obrazującymi Komnatę ósmą. Polecam!

1. Otwarcie - Komnata pierwsza (Wiara)
2. Modlitwa
3. Komnata druga (Miłość)
4. Epizod nie znaczący nic
5. Komnata trzecia (Nadzieja)
6. Kiedy przychodzisz... (pierwsze wejrzenia)
7. Komnata czwarta (Zaufanie)
8. W lazurowej
9. Komnata piąta (Potęga)
10. Ciemna strona jaźni
11. Komnata szósta (Nostalgia)
12. Zmierzch
13. Komnata siódma (Tęsknota) - Neofita
14. Pieśń Korsarza do Ciszy
15. Komnata ósma (Samotność) - Adept
16. Pasje Nocy
17. Komnata dziewiąta (Wiedza najwyższa) - Mistrz
18. Atelier Samotnego Artysty
19. Ostateczność