Grupa Operacyjna - Terapia Szokowa

„Terapia Szokowa” to debiutancki album zielonogórskiej formacji Grupa Operacyjna. W skład zespołu wchodzą: Mieszko Sibilski (rap, teksty) i Ziemowit Brodziński (muzyka).

Na „Terapię Szokową” składa się siedemnaście kompozycji podzielonych na cztery części.
Największej uwagi wymagają przesycone szarą prawdą teksty. „Nie jestem blokersem, ani poetą ulicy./ Zimnym draniem raczej, który nigdy nie milczy...” - rapuje Mieszko w utworze „Patos”. I nie są to tylko puste słowa. Jego teksty chlustają strumieniem buntu i niezgody na obłudny system. „... nie staramy się być wyrocznią dzielącą świat na „złych” i „dobrych”. Wiemy, że często sami zostajemy zmuszeni do funkcjonowania w różnych pełnych hipokryzji i obłudy mechanizmach (...) nie są nam obce różne przywary charakterystyczne dla naszych rodaków. Ale chcemy nad sobą pracować i chcemy, by nasi odbiorcy zastanawiali się nad otaczającym ich światem. Chcemy być ludźmi „wysokich lotów” i odrzucić przeświadczenie, że nic nie da się zmienić, że na nic nie mamy wpływu” – takie oświadczenie muzyków można przeczytać w książeczce „Terapii szokowej”. Przez „terapię szokową” Grupa Operacyjna chce wtłuc w nietrzeźwe ludzkie łby, całą prawdę o świecie i ludziach odpowiedzialnych za jego kształt. Teksty Mieszka są manifestem człowieka, nie zgadzającego się na niesprawiedliwą rzeczywistość.

„Część 1 – Wyzwolenie” – krytykuje przytłaczający nas świat, w którym jesteśmy zdani sami na siebie, gdzie nie możemy liczyć na pomocną dłoń („Nikogo nie obchodzi”), gdzie trwa „III wojna światowa (...) w naszych miastach na ulicach i w naszych domach” („III wojna światowa”). Ale z drugiej strony pojawia się utwór „Outsider”, zupełnie inny niż dwa poprzedzające  go kawałki. Nie ma w nim już tyle pesymizmu, bo przecież siła tkwi w solidarności tłumu. Walcząc indywidualnie polegniemy, ale zjednoczeni pokonamy wszechobecny wyzysk i obłudę.

Po krytyce szarej rzeczywistości, przyszedł czas na „Część 2 – Jasna strona mocy”. Pozytywne wibracje - zarówno w warstwie muzycznej, jak i tekstowej. Kawałki przesycone funkową gitarą i pianinem, przypominają mi nieco dokonania Funky Filona. Szczerze powiem, że nie odpowiada mi taka piosenkowa wersja hip-hopu. 

„Część 3 – Mam tego dość” jest maksymalnie pesymistyczna. Pełnym zwątpienia tekstom („Ten świat to bestia, która słabych upokarza (...) mam tego dość chciałbym stąd uciec...” – „Calavera”), klimatu osaczenia, dodają hip-hopowe bity okraszone mroczną elektroniką.

Kawałki z „Części 4 – Muzyka buntu” są najbardziej buntownicze. Mieszko celuje prosto w twarz tych – jak napisał – „których działalność nas obrzydza”. A więc Grupę Operacyjną obrzydzają: obłudni ludzie („Tumor Cerebri”), władza („państwo, które dzień po dniu uskutecznia draństwo (...) władza to skorumpowana banda nierobów. Ludzie są ogłupieni przez frajerów przy sterach...” – „Państwo”) oraz nieetycznie działające media („media robią z ludzi debili” – „Państwo”; „na słabą oglądalność przemoc jest lekarstwem. Krew i gwałt na ekranie (...) przyciąga miliony” – „Z ostatniej chwili”).

To tyle na temat zaangażowanych politycznie tekstów. Jeśli chodzi o zawartość muzyczną krążka, można określić ją jako hip-hop z licznymi wpływami elektroniki („Nikogo nie obchodzi”, „Outsider”, cała „Część 3 – Mam tego dość”, „Państwo”), rocka (gitary w „Tumor cerebri” oraz w końcówce „III wojny światowej”),  popu (trzy pierwsze utwory z „Części 2 – Jasna strona mocy”), a nawet muzyki symfonicznej („Intro”, „III wojna światowa”). 

Dziś, kiedy biznes przyporządkował do swoich potrzeb muzykę hip-hopową, rzadko usłyszymy z ust raperów tzw. prawdę prosto w oczy. Tym czasem Grupa Operacyjna odnawia już dawno zatarte idee. Chcą, aby hip-hop ponownie pełnił rolę światopoglądu. Chcą, by ich słowa trafiły do ludzi myślących podobnie jak oni. „Terapia szokowa” jest właśnie płytą dla tych, którzy nie zgadzając się na aktualny stan świata i pracując nad własną osobą chcą ulepszać świat.